Het zorgdossier,
en wat het bewaart

Uw vragen, in uw eigen woorden. De patiënte beantwoordt ze thuis of in de behandelruimte, en het zijn haar antwoorden die de waarschuwingen doen afgaan.

Eén keer gemeld, verschijnt ze bovenaan de fiche bij elke sessie, ook wanneer een collega de patiënte ontvangt. Ze waarschuwt. De beslissing blijft de uwe.

U heft ze op met een datum en een reden, en die opheffing blijft zelf in het dossier. Wie de fiche na u leest, ziet de tegenindicatie, de datum van de opheffing en de reden.

Met de vinger ondertekend in de behandelruimte, met de datum, het uur en de exacte tekst van die dag. Past u uw formulier volgend jaar aan, dan houden de al ondertekende toestemmingen hun eigen versie. Dat is wat hun waarde geeft.

De sessies van een kuur volgen elkaar op, met een teller en wat er nog rest. U ziet waar de patiënte staat en wat ze al betaald heeft, en de tussentijd van het protocol wordt in herinnering gebracht — het detail staat op de pagina van de agenda.

Lotnummer en uiterste datum ingegeven tijdens de sessie, gekoppeld aan de patiënte. Die vraag stelt u zich één keer in een loopbaan, de dag dat een fabrikant een lot terugroept, en die dag hebt u binnen tien minuten een antwoord nodig.

Lees ook: wat de Belgische wet echt verbiedt bij voor- en nafoto's, et hoe lang u een dossier moet bewaren.

Gekoppeld aan de sessie waarin ze zijn gemaakt. De toestemming om te publiceren staat los van die voor de klinische opvolging: een patiënte kan de tweede aanvaarden en de eerste weigeren.

Er bestaan zes aanzichten: vooraanzicht, profiel links, profiel rechts, driekwart links, driekwart rechts, en zone voor wat geen gezicht is. Elke behandeling uit uw catalogus draagt de hare, en dat zijn de enige die in de behandelruimte worden voorgesteld. Zonder instelling van uw kant komt een behandeling met vooraanzicht, profiel links en profiel rechts.

Terwijl u kadreert, verschijnt de laatste foto doorschijnend over het camerabeeld. U legt het hoofd van de patiënte op dat van zes weken geleden, en dan legt u vast. Die laag maakt de vergelijking sluitend; zonder haar is een voor/na niet meer dan twee verschillende foto's. Een vinkje haalt ze weg als de houding van vandaag niets te maken heeft met de vorige.

De foto's staan geordend per aanzicht, en de vergelijker gaat nooit over twee verschillende aanzichten heen. Hij neemt de oudste « voor » en de meest recente « na » van hetzelfde aanzicht, dus het grootste verschil dat het dossier bevat. Een schuifknop laat de ene over de andere glijden, en op het toetsenbord springen Home en End in één beweging van de ene toestand naar de andere.

Zes weken liggen tussen beide opnamen, op dezelfde zone en met dezelfde kadrering. De naad valt midden op één been, niet tussen de twee: aan weerszijden van de lijn ligt dezelfde huid.

Demonstratie met een fictieve praktijk, Institut Verrière, en een fictieve patiënte. De software meet niets en belooft niets: ze ordent twee foto's die op dezelfde manier genomen zijn en laat u ze lezen.

U raakt de plek aan en er hecht zich een stip aan vast. Drie soorten: inspuiting, toestel, observatie. De inspuiting draagt het product, zijn lot en de dosis met haar eenheid, eenheden of milliliter. Het toestel draagt de fluentie en het aantal doorgangen. De observatie draagt maar één woord, en de software weigert er meer te vragen: een observatie die een formulier zou eisen, wordt nooit ingevuld.

Een vakje met de datum van de vorige sessie laat haar punten opnieuw verschijnen over de foto van vandaag, met hun waarden. U ziet waar u zat en op hoeveel. Toch wordt niets in het formulier overgenomen: een cijfer dat al in een vakje staat, wordt bevestigd zonder te worden gedacht, en een dosis is geen aan te vinken vakje.

De coördinaten worden opgeslagen in verhouding tot het beeld en niet in pixels. Het punt blijft op dezelfde plek van het gezicht, in de miniatuur zoals in de weergave, op welk scherm dan ook.

Het aanzicht « zone » bestaat voor alles wat geen gezicht is, en de punten worden er op dezelfde manier geplaatst. Op een been draagt een toestelpunt de fluentie en de doorgangen. Een observatiepunt draagt maar één woord, en het is het nuttigste van de drie: het zegt waarom een plek niet behandeld is. Een dossier dat alleen de geslaagde handelingen noteert, is geen dossier.

De waarden worden van de ene sessie op de andere herlezen zonder dat de software er een regel uit afleidt: 14 J/cm² op de schenen, 11 op de enkels, omdat de huid daar dunner is. U beslist; de software toont alleen wat u de vorige keer gedaan hebt.

Het product en zijn lot worden uit uw voorraad gekozen. Het nummer wordt niet overgetikt, het wordt aangeduid, en de databank weigert een lot zonder zijn product. Op de dag van een terugroepactie heeft de vraag « welke patiëntinnen hebben lot 24H117 gekregen » een antwoord.

Die punten horen tot de klinische kern van het dossier en volgen de rechten van de foto's: de assistente die de agenda en de kassa beheert, ziet ze niet. Een dosis en een lotnummer zijn klinischer dan een foto, niet minder.

De foto wordt op het toestel verkleind tot 2 048 pixels en opnieuw gecodeerd voor ze vertrekt. Daarbij verdwijnen de EXIF-gegevens: de GPS-positie en het tijdstip van de opname blijven bij u. De opslag is privé en per praktijk afgeschermd, en de weergave verloopt via een link die na tien minuten vervalt, zodat een adres dat in een bericht belandt dezelfde avond niets meer waard is.

Een verwijderde foto kan niet hersteld worden, ook niet door een back-up terug te zetten. De software zegt het, en vraagt een tweede klik.